Hüseyin Anıl Aslan

1990’lar: Koalisyonlar 1990’lar, Soğuk Savaş sonrası dönemin belirsizlikleri, Körfez Savaşı ve yeni toplumsal sorunlarıyla, olağanüstü haller ve Kürt sorunu ile Türkiye’de siyasal ideolojilerin yeniden dizayn edldiği bir zaman dilimi oldu. 1991 seçimlerinden sonra DYP, SHP ile koalisyon kurdu. İlginç biçimde, tıpkı 1970’lerdeki CHP- MSP koalisyonuna benzer şekilde, bu kez de merkez sağ ile merkez sol

Çok Partili Hayat ve Demokrat Parti Dönemi2. Dünya Savaşı sonrası dünya genelinde demokratikleşme hareketleri artarken, Türkiye de tek parti sistemini terketti. 1945’te çok partili hayata geçiş adımları atıldı ve 1946’da yapılan ilk çok partili seçimle muhalefetteki Demokrat Parti Meclis’e girdi. DP’nin kurulması, CHP içinden kopan Celal Bayar, Adnan Menderes, Fuat Köprülü, Refik Koraltan gibi isimlerin

1923’te Osmanlı’nın küllerinden doğan Türkiye Cumhuriyeti, ideolojik olarak büyük bir dönüşümün ürünüdür. Mustafa Kemal Atatürk önderliğindeki Milli Mücadele, anti-emperyalist bir bağımsızlık savaşı olmakla birlikte içeride eski düzeni yıkan devrimci bir karaktere de sahipti. Yeni cumhuriyet, monarşi ve halifeliği kaldırarak seküler ve ulusal egemenliğe dayalı bir devlet kurdu. Bu süreçte ortaya konulan resmi ideoloji Kemalizm (Atatürkçülük)

Ortodoks ve Heterodoks İktisadı Anlamak Ortodoks (ana akım) iktisat, dünyada üniversitelerde öğretilen ve iktisatçıların büyük çoğunluğu tarafından genel geçer kabul edilen teoriler ve modellere dayanır. Bu yaklaşımın temelinde genellikle neoklasik iktisat varsayımları ve yöntemleri bulunur. Buna karşılık heterodoks iktisat, ana akımın dışında kalan alternatif iktisadi düşünce okullarını kapsar. Heterodoks iktisadi görüşler, sadece azınlık bir iktisatçı

Siyasette sağ ve sol kavramları, kökenini 18. Yüzyıl Fransız Devrimi’nden alan ve zamanla evrenselleşen ideolojik yönelimleri tanımlar. Sol, genellikle toplumsal ilerlemeyi, laikliği, eşitlikçi ve devrimci değişimleri savunan ideolojileri ifade ederken; sağ ise daha çok geleneğin korunmasını, otoriteye bağlılığı, dine veya milliyetçiliğe vurgu yapan muhafazakâr tutumları temsil eder. Osmanlı İmparatorluğu döneminde bu terimler modern anlamlarıyla kullanılmasa

J.J. ROUSSEAU – HALK EGEMENLİĞİ VE EŞİTLİKRousseau, devletin ve yasaların kaynağının halkın kendisi olduğunu savunur. O dönem Fransa’da krallar ve aristokratlar her şeye karar veriyor halkın söz hakkı yoktu. Fakirler eziliyordu. Ona göre toplum sözleşmesinde egemenlik kişisel bir sınıfın değil tüm halkın ortak iradesiyle yani genel iradeyle belirlenir. Bu anlayışta tüm vatandaşlar yasama sürecine katılır

Köy Enstitüleri fikri, 1930’lar sonlarında Türkiye’de okulsuz köyler ve köylü öğretmen sıkıntısı fark edilince ortaya çıktı. O zamanlar Cumhuriyet’in başında okuma ve yazma oranı %5 bile değildi ve nüfusun yaklaşık %80’i köylerde yaşıyordu. Köy Enstitüleri, Türkiye de köy çocuklarını yetiştirip köylerine öğretmen olarak göndermek üzere 1940’ta çıkarılan bir kanunla kurulmuştur. Amacı okuma ve yazma bilmeyen

Bugün bir ülkenin nasıl kalkındığını anlamak için yalnızca sonuçlara bakmak yeterli değildir, o sonuca götüren tarihsel süreci, kırılma anlarını ve alınan kararları görmek gerekir. Güney Kore, Norveç ve Japonya bu açıdan bize üç farklı gelişme örneği sunar. Bu ülkeler aynı noktadan başlamamış, aynı araçları kullanmamış ya da aynı yolu izlememiştir. Ancak her biri kendi şartları

Bugünlerde din adına yapılan bazı popüler savunular incelendiğinde çok net bir durum görülmektedir: ‘’Kur’an geri çekilmekte ve rivayetler öne çıkarılmaktadır.’’ “Haber delili” başlığı adında verilen yaklaşım bunun en açık örneğidir. Bu yöntemde peygamberlik; Kur’an ile yani vahyin kendisiyle değil de daha çok; tarih anlatıları, siyer ve rivayetlerle ispat edilme merkezinde çalışır. Siyer ve hadislerle; Peygamber

Michel Foucault Michel Foucault 20. Yüzyılın en etkili Fransız düşünürlerinden biridir. Eserleri özellikle tarih, felsefe, sosyoloji ve siyaset biliminde derin izler bırakmıştır. Onun en temel katkısı, iktidar kavramını Marx’ın ekonomi merkezli yaklaşımından kopararak çok daha geniş bir düzlemde ele almasıdır. Foucault’a göre iktidar yalnızca devletin tepesinde ya da burjuvazinin sermaye kontrolünde bulunmaz. İktidar, modern toplumun